داستان های مردانه از مسائل زنان

[ad_1]

محمود فتوحی معتقد است: «برخی از نویسندگان مرد، زنان را با منش و رفتاری به تصویر کشیده‌اند که در میان نویسندگان زن غیرمعمول نیست. مردان بیشتر از زنان درباره خود می نویسند. بنابراین نویسندگی زنان فقط کار زنانه نیست».

به گزارش ایسنا، این استاد زبان و ادبیات فارسی در کتاب «سبک شناسان (نظریه ها، رویکردها و راه ها)» با عنوان «فمینیسم چیست؟ «مشکل زنان، ژانر ادبیات مبتنی بر تجربه و حضور زنان. این سبک بر ایجاد سبک، صدا و محتوای زنانه متفاوت با صدای مردان تمرکز دارد. منظور از تعلیم و تربیت زنان، نوشتن موضوعات، مشکلات، موقعیت ها و روحیه زنان به منظور شناسایی جنسیت و تمایلات جنسی زن است. مسائل زنان از نظر روانشناسی و فیزیولوژی فقط به زنان مربوط می شود و مردان از این مسائل غافل می شوند و از نظر مهارت های زیستی در نوشتن آن به زنان نمی رسند. به عنوان مثال نوشتن در مورد تجربیات عاطفی، اوایل بارداری، بارداری و سقط جنین از رازهای زنان است. فقط خانم ها می توانند از لذت و وزن جنین بنویسند و با جنین وقت بگذرانند. این تجربه در مقاله «شالی با جاده ابریشم» (2001) منعکس شده است. چنین مضامینی فقط در ادبیات زنانه یافت می شود و داستان این گونه وقایع را به یکی از محبوب ترین ها در میان زنان تبدیل می کند. تأثیر این مضامین در نوشتار، سبک را زنانه می کند.

موضوع اصلی داستان‌های زنان نویسنده ایران امروز، موضوعات مرتبط با زنان است: زندگی غم‌انگیز و رنج زنان ایرانی (شهری مانند بهشت ​​سیمین دانشور)، رنج زنان در جنگ عراق و ایران (مادر). از شهادت فرزند مبارکتان فهیمه خدادوست (1360)، داستان های مربوط به بارداری و زایمان (زهرا کدخدایان دختر حاجی آقا)، داستان عاشقانه (داستان غم انگیز منیرو روانی پور) و داستان زنان در مورد مردان یا مردان متاهل. عیدی ایران و سووشون سیمین دانشور را برنگشت. زندگی زنان مجرد در باغ بلورین مخملباف و زنان بدون مردان شهرنوش پارسی پور.

موضوع دیگر، نظر زنان است، به ویژه در تند و نشاط در مورد مردان. مردان در این داستان ها هیچ شخصیت واقعی انسانی ندارند. یعنی یا خوب نیستند یا خوب نیستند و البته خوب نیستند; یعنی بی وفا، حسود (برای زنان و مردانی که به آنها ترجیح داده می شود)، بی حوصلگی، آبریزش بینی، (چه به عنوان همسر یا به عنوان یک عاشق و همسر)، پرخاشگر، خشن، بی شرم و سودجو (مثلاً در رمان شالی با جاده ابریشم).

ادبیات زنان همیشه از حقوق زنان حمایت نمی کند. یعنی نوشته های زنانه ای است که بدون بیان دیدگاه زنان و دفاع از حقوق زنان نوشته شده و نتیجه آن یک ضرورت درونی یا بیرونی برای بیان دانش یا نگرش زن است. البته نوشتن این دنیا برای زنان مختص زنان نیست. نویسندگان مرد نشان داده اند که می توانند دنیای زنان را بهتر توصیف کنند. جلال آل احمد (متوفی 1384) در داستان های کوتاه «کودکی»، «لاک صورتی» و «شوهر آمریکایی»، محسن مخملباف در رمان «باغ بلورین» (1365)، عباس معروفی در هر دو کتاب. تن فرهاد (1374) سال بلوا (1371) و جعفر مدرس صادقی در بال شب (1388) از جمله مردانی هستند که سعی کرده اند از تجربیات زنان بنویسند.

برخی از نویسندگان مرد، زنان را به گونه ای به تصویر می کشند که برای نویسندگان زن ناآشنا است. مردان بیشتر از زنان درباره خود می نویسند. پس نویسندگی زنانه فقط کار زنانه نیست. شاید اصرار بر برابری جنسیتی بر ایدئولوژی زنان تأثیر بگذارد که می‌خواهد زنان را در نقطه مقابل مردان و در مقابل پلیس قرار دهد».

داستان های مردانه از مسائل زنان

انتهای پیام/

[ad_2]
sorsec

درباره ی admin_asooweb

مطلب پیشنهادی

مونو آمونیوم فسفات شرکت بازرگانی ک2)

مونو آمونیوم فسفات – کمپانی بازرگانی کمیاب تجارت تات خرید سولفات منگنز, خرید مونو آمونیوم …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.